Free at last

Binnen twee dagen hebben we het onderwaterschip kaal gekrabd, geschraapt en geschuurd. De kiel werd gezandstraald. Daar was zelf geen beginnen meer aan. Daarna zijn er de nodige lagen epoxyverf en anti-fouling opgesmeerd, voor een waterdichte laag en tegen de aangroei van ongewenste beestjes en plantjes. Ruim een week hebben we er in totaal voor nodig gehad. Dat valt niet tegen. Bovendien was het nog niet al te warm om te werken. We begonnen ’s morgens vroeg en tegen een uur of 2, als het echt te warm werd, stopten we ermee. Dan gingen we lekker zwemmen in zee en spoelden we stof, verf en zweet van ons af.

 

Aan het begin van onze noeste arbeid bleek dat de bootlift stuk was. Er was iets mis met de remmen van de machine die de boten te water laat. Niets aan de hand, dachten wij, we waren toch aan het schuren en schilderen. En tegen de tijd dat we klaar zouden zijn, was de bootlift vast al wel gemaakt. Een enorm wiel werd gedemonteerd. Dat is altijd interessant om te zien. Stoeltjes werden uitgeklapt, parasols neergezet en de toeschouwers hadden in elk geval schaduw en koele drankjes. Mannen kreunden en lijven zweetten. Maar toen was het enorme wiel eraf. Helaas bleek dat het euvel te groot was om eenvoudig te verhelpen. Een of ander belangrijk onderdeel was gebroken. Vraag mij niet om de technische details. Het moest in elk geval in Duitsland besteld worden. Dat zou wel enige tijd gaan duren.

 

Wij maakten van de nood een deugd. Het werk aan de boot was inmiddels gereed en rondhangen op de werf, daar hadden we geen zin in. We maakten onze auto kampeer-klaar en trokken een paar dagen rond over Lefkas. We vonden er de mooiste stranden. Een strand helemaal alleen voor onszelf, na een halfuur hobbelen met de auto over een onverhard pad. Een vol strand met catamarans en kleine zeilbootjes waar we uren naar hebben zitten kijken. En als laatste het mentos-strand vol witte gladde ronde keitjes. ’s Morgens was het er lekker rustig. Tegen de tijd dat het vol begon te lopen met mensen en het snoeiheet werd, pakten wij onze handdoeken weer in om ergens in de schaduw te gaan lunchen.

 

Het belangrijke onderdeel is intussen in Athene aangeland. Er wordt besloten om het zelf maar op te gaan halen, in plaats van te wachten op de post. Dat gaat sneller.

 

Iedereen op de werf die wacht op te water lating begint nu wel wat ongedurig te worden. Kostbare zeildagen gaan verloren met wachten.

 

Eindelijk zijn alle onderdelen gearriveerd. Een paar enthousiaste vrijwilligers monteren ondertussen vrolijk iets op zijn kop rond de wielassen, zodat de professionals het er weer af moeten sleutelen. De vrijwilligers worden vriendelijk, doch dringend verzocht zich er niet meer mee te bemoeien. Na een dag hard werken zitten de wielen, met remmen, er weer onder.

 

De dag erop gaan we te water. Free at last!

 

Als we afrekenen, krijgen we korting op het zandstralen van de kiel en hoeven we niet het volle bedrag aan winterstalling te betalen. Dat is wel zo fijn na al dat wachten.

IMG_2491 IMG_2553 IMG_2566 IMG_2608 IMG_2619

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s